ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರನ್ನು “ಅಹಂಕಾರಿ” ಅಥವಾ “ಫೀಲಿಂಗ್ಸ್ ಇಲ್ಲದವರು” ಅಂತ ತೀರ್ಮಾನಿಸುವುದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಸತ್ಯವನ್ನು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳುವ ಬದಲು ಮರೆಮಾಚುವುದು, ನೇರವಾಗಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ‘ಸ್ಮಾರ್ಟ್’ ಆಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ ಅನ್ನೋ ಭಾವನೆ ಬೆಳೆದುಬಂದಿದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ Straight forward ಆಗಿರುವುದು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ತಪ್ಪೇ?
Straight forward ಆಗಿರುವುದು ಅಂದರೆ ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದು; ಕಠಿಣವಾಗಿರುವುದು ಅಂದರೆ ಇತರರ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುವುದು. ನೇರತೆಗೂ ಮಾನವೀಯತೆಯಿಗೂ ಸಮತೋಲನ ಇದ್ದರೆ ಅದು ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ಸತ್ಯ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅಸ್ವಸ್ಥತೆಯನ್ನು ತರುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ಸಮಾಜ ಸುಳ್ಳಿನ ಆರಾಮಕ್ಕೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ನೇರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವವರು ಆ ಆರಾಮವನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ, ಅದಕ್ಕೇ ಅವರಿಗೆ ವಿರೋಧ.
ಎಲ್ಲರೂ ಸತ್ಯವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ಸಿದ್ಧರಿರಲ್ಲ. ಕೆಲವರಿಗೆ ಅದು ಬೆದರಿಕೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ನೇರವಾಗಿರುವವರು ತಪ್ಪಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಾರೆ.
ಅವರು ತಮ್ಮ ನಿಲುವನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಗೊಂದಲ, ಡ್ರಾಮಾ, ಡಬಲ್ ಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಂತಹ ಸ್ಪಷ್ಟತೆ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಅಪರೂಪವಾಗಿದೆ. ಅದು ಕೆಲವರಿಗೆ ಸಹಿಸೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ.
ನೇರವಾಗಿರುವುದು ಮುಖ್ಯ, ಆದರೆ ಯಾವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳುತ್ತೇವೆ ಅನ್ನೋದು ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ. ಸತ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂವೇದನೆಯ ಸ್ಪರ್ಶ ಇದ್ದರೆ ಅದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾಗುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಾಗಿ ಮಾತನಾಡದೇ, ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಧೈರ್ಯ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಬೇಕಾಗಬಹುದು, ಆದರೆ ಆತ್ಮಸಂತೋಷ ಕಳೆದುಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ Straight forward ಆಗಿರುವುದು ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆ, ಸಮಯ ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೊಂದಿಗೆ ಬಳಸಿದಾಗ ಅದು ಶಕ್ತಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ನೇರತೆಗಿಂತ ಸುಳ್ಳಿನ ಸೌಕರ್ಯ ಇಷ್ಟವಾದರೂ, ನೇರತೆ ಯಾವತ್ತೂ ಮೌಲ್ಯ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.
