ಜೀವನ ಎಂಬ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಾವು ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಏರಿದಾಗ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟುವ ಕೈಗಳಿಗಿಂತ, ನಾವು ಎಡವಿ ಬಿದ್ದಾಗ ಹಲ್ಲು ಕಿರಿಯುವ ಮುಖಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಣಸಿಗುತ್ತವೆ. ಯಶಸ್ಸಿನ ಉತ್ತುಂಗದಲ್ಲಿದ್ದಾಗ ಜೊತೆಗಿರುವವರು ನಮ್ಮ ಶ್ರಮಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅದೃಷ್ಟವನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ.
ಆದರೆ ಅದೇ ಮನುಷ್ಯ ಒಮ್ಮೆ ಎಡವಿದರೆ ಸಾಕು, ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಬೆರಳು ಮಾಡಿ ತೋರಿಸಲು ಸನ್ನದ್ಧವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಸಮಾಜದ ಮುಖವಾಡವಲ್ಲ, ಮನುಷ್ಯ ಸಹಜ ಗುಣದ ಕರಾಳ ಮುಖವೂ ಹೌದು.
ನೀವು ಗೆದ್ದಾಗ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುವವರು ನಿಮ್ಮ ಆತ್ಮೀಯರಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಹಿತೈಷಿಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ನೀವು ಬಿದ್ದಾಗ ನಗುವವರು ನಿಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತಾರೆ.
ಜಗತ್ತಿನ ರೀತಿ ಹೀಗೆಯೇ, ಬಿದ್ದಾಗ ನಗುವವರೇ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ಬಿದ್ದಾಗ ನಗುವವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಭಯ ದೂರವಾಯಿತಲ್ಲ ಎಂಬ ಸಮಾಧಾನಕ್ಕೆ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟುವ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಬೀಳುವಿಕೆಯನ್ನು ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಂತು ಮತ್ತೆ ಸಾಧಿಸುವ ಛಲ ನಿಮ್ಮದಾಗಲಿ.
