ಕೋಪ ಎನ್ನುವುದು ಮನುಷ್ಯನ ಸಹಜ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಆದರೆ, ಅದು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬಿರುಗಾಳಿಯಂತೆ ಬಂದು ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದ ಬದುಕಿನ ತೋಟವನ್ನೇ ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಗೊಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅಸಹನೆ ಮಿತಿಮೀರಿದಾಗ, ಮಾತುಗಳು ಹರಿತವಾದ ಆಯುಧಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತವೆ. ಅಸಲಿಗೆ, ಕೋಪ ಎನ್ನುವುದು ಪರಕೀಯವಲ್ಲ; ಅದು ನಮ್ಮದೇ ಅತೃಪ್ತಿಯ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.
ಯಾರೋ ಒಬ್ಬರು ನಮ್ಮನ್ನು ನಿಂದಿಸಿದಾಗಲೋ, ಅಂದುಕೊಂಡ ಕೆಲಸ ನಡೆಯದಿದ್ದಾಗಲೋ ಅಥವಾ ಅನ್ಯಾಯ ಎದುರಾದಾಗಲೋ ಈ ‘ಕೋಪ’ ಎಂಬ ಜ್ವಾಲಾಮುಖಿ ಜಾಗೃತವಾಗುತ್ತದೆ. ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳ ನಡುವೆ ಹಠಾತ್ತಾಗಿ ಸಿಡಿಲು ಬಡಿದಂತೆ ಆರ್ಭಟಿಸುವ ಈ ಆವೇಶ, ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಶಿಕ್ಷೆ. ಸರ್ವಜ್ಞ ಹೇಳಿದಂತೆ, “ತನ್ನ ತಾ ಗೆಲಿದವನು ತಾನೇ ದೇವ”. ಆದರೆ ಕೋಪ ಬಂದಾಗ ನಾವು ನಮಗೇ ಅಪರಿಚಿತರಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.
ಒಂದು ಕ್ಷಣದ ಸಿಟ್ಟು ಒಂದು ಸುಂದರ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಅಂತಿಮಗೊಳಿಸಬಹುದು. ಕೆಂಡವನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲೆ ಎಸೆಯಲು ಹೋದರೆ, ಮೊದಲು ಸುಡುವುದು ನಮ್ಮ ಕೈಯೇ ಹೊರತು ಎದುರಿಗಿರುವವರಲ್ಲ. ಕೋಪದ ಭರದಲ್ಲಿ ಆಡಿದ ಮಾತುಗಳು ಹೊಳೆಗಿಳಿದ ನೀರು ಮತ್ತು ಬಾಯಿಂದ ಹೊರಬಂದ ಶಬ್ದಗಳಿದ್ದಂತೆ. ಅವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆಲ್ಲುವ ಮೊದಲು ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅತಿರೇಕದ ಆವೇಶಗಳನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬೇಕಿದೆ. ಕೋಪವು ಆಳುವ ಯಜಮಾನನಾಗುವ ಬದಲು, ನಮ್ಮ ಅರಿವಿನ ಮಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ಅಲೆಯಾಗಲಿ.
