ಶಿವ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ದೇವನಲ್ಲ, ಆತ ಒಂದು ತತ್ವ. ಲಯಕಾರಕನೂ ಹೌದು, ಭಕ್ತರ ಪಾಲಿಗೆ ಪರಮ ದಯಾಳುವೂ ಹೌದು. ಯಾರು ಶಿವನನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೋ, ಅವರಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಿಶೇಷ ಗುಣಗಳು ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಮೈಗೂಡಿರುತ್ತವೆ:
ಶಿವನು ಧ್ಯಾನನಿರತ ಮುನಿಗಳಂತೆ ಶಾಂತ ಸ್ವರೂಪಿ. ಆತನ ಭಕ್ತರು ಕೂಡ ಎಂತಹ ಕಷ್ಟದ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚು ವಿಚಲಿತರಾಗದೆ, ಮನಸ್ಸನ್ನು ಶಾಂತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಕಲೆ ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ.
ಸ್ಮಶಾನವಾಸಿ, ಬೂದಿ ಲೇಪಿತ ಶಿವನಂತೆ ಆತನ ಭಕ್ತರಿಗೂ ಭೌತಿಕ ಸುಖಗಳ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಹಿರಿದಾದ ಕನಸು ಕಂಡರೂ, ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳತೆಯನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಾರೆ.
ಶಿವನು ‘ಭೋಲೇನಾಥ’. ಆತ ಬೇಗ ಪ್ರಸನ್ನನಾಗುವವನು. ಹಾಗೆಯೇ ಆತನ ಭಕ್ತರು ಕೂಡ ಪರರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಬೇಗನೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಮರೆತುಬಿಡುವ ವಿಶಾಲ ಹೃದಯಿಗಳು. ದ್ವೇಷವನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದು ಅವರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
ಮೃತ್ಯುಂಜಯನಾದ ಶಿವನ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಸಾವಿನ ಭಯವಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಸೋಲಿನ ಭೀತಿಯಾಗಲಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಶಿವನು ಜೊತೆಗಿದ್ದಾನೆ ಎಂಬ ಅಚಲ ನಂಬಿಕೆ ಅವರನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಧೈರ್ಯವಂತರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಶಿವನು ದೇವರಿಗೂ ದೇವ, ದಾನವರಿಗೂ ಪ್ರಿಯ. ಹಾಗೆಯೇ ಆತನ ಆರಾಧಕರು ಮನುಷ್ಯರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಭೇದಭಾವ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಕರುಣೆ ತೋರುವ ಗುಣ ಇವರಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ.
