ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕುಳಿತು ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿರುವ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಓದಿ, ಪರೀಕ್ಷೆಯ ಹಾಳೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದು ಬರುವುದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ. ಅದು ಮನುಷ್ಯನ ಅಂತರಂಗವನ್ನು ಬೆಳಗಿಸುವ ಒಂದು ಜ್ಯೋತಿ. ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಹೇಳಿದಂತೆ, “ಮನುಷ್ಯನಲ್ಲಿ ಈಗಾಗಲೇ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಗೊಳಿಸುವುದೇ ಶಿಕ್ಷಣ.”
ಇಂದಿನ ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಯುಗದಲ್ಲಿ ನಾವು ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಕೇವಲ ಕೆಲಸ ಪಡೆಯುವ ಸಾಧನವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಶಿಕ್ಷಣವು ಮಗುವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬೇಕು. ಆಕಾಶದ ನೀಲಿ ಬಣ್ಣವನ್ನಾಗಲಿ, ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮನುಷ್ಯ ಸಂಬಂಧಗಳ ಸಂಕೀರ್ಣತೆಯನ್ನಾಗಲಿ ಅರ್ಥೈಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಶಕ್ತಿ ಅಕ್ಷರಗಳಿಂದ ಸಿಗಬೇಕು.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನದ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿ ಬೆರಳ ತುದಿಯಲ್ಲಿದೆ. ಆದರೆ ಮಾಹಿತಿಯೇ ಜ್ಞಾನವಲ್ಲ. ತರಗತಿಯಲ್ಲಿ ಶಿಕ್ಷಕರು ನೀಡುವ ಸ್ಫೂರ್ತಿ, ಗೆಳೆಯರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವ ಪಾಠಗಳು ಮತ್ತು ಸೋಲನ್ನು ಎದುರಿಸುವ ಕಲಿಕೆ ಇವು ಯಾವುದೇ ಇಂಟರ್ನೆಟ್ ನೀಡಲಾರದ ಪಾಠಗಳು. ಶಿಕ್ಷಣವು ನಮ್ಮನ್ನು ‘ರೋಬೋಟ್’ಗಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬಾರದು, ಬದಲಿಗೆ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಮನುಷ್ಯರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕು.
ಇಂದಿನ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದು ಕೇವಲ ಅಂಕಗಳನ್ನು ಗಳಿಸುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಅಳವಡಿಸಿಕೊಂಡ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳು. ನೈತಿಕತೆ, ಸಹನೆ, ಮತ್ತು ಪರಿಸರದ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಶಿಕ್ಷಣದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಬೇಕು. ಅಕ್ಷರ ಕಲಿತವನು ಅಹಂಕಾರಿಯಾಗದೆ ವಿನಯವಂತನಾದಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಒಂದು ಅರ್ಥ ಸಿಗುತ್ತದೆ.
ಶಿಕ್ಷಣ ಎನ್ನುವುದು ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣು. ಅದು ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕತ್ತಲೆಯಿಂದ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುವ ದಾರಿ. ಬದುಕಿನ ಉದ್ದಕ್ಕೂ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿರುವ ಗುಣ ನಮ್ಮಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಾಠಶಾಲೆಯಂತೆ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಸ್ಥರಾಗುವ ಬದಲು, ಜ್ಞಾನವಂತರಾಗಿ ಬದುಕೋಣ.
