ಆಹಾರ ಎನ್ನುವುದು ಬರೀ ನಮ್ಮ ಜಠರವನ್ನು ತುಂಬಿಸುವ ಇಂಧನವಲ್ಲ. ಅದು ತಟ್ಟೆಯ ಮೇಲೆ ಬಡಿಸಿದ ಕಲೆಯೂ ಹೌದು, ಹೃದಯವನ್ನು ತಟ್ಟುವ ಪ್ರೀತಿಯೂ ಹೌದು. ಬೆಳ್ಳಂಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿದಾಗ ಏಳುವ ಆ ಸಾಸಿವೆ-ಕರಿಬೇವಿನ ಘಮಲು ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದು ಇಡೀ ದಿನದ ಉತ್ಸಾಹಕ್ಕೆ ಮುನ್ನುಡಿ ಬರೆಯುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿ ಹಬ್ಬಕ್ಕೂ ಒಂದೊಂದು ರುಚಿಯಿದೆ. ಸಂಕ್ರಾಂತಿಯ ಎಳ್ಳು-ಬೆಲ್ಲದ ಸಿಹಿಯಲ್ಲಿ ಬಾಂಧವ್ಯದ ಸಕ್ಕರೆಯಿದೆ, ಯುಗಾದಿಯ ಬೇವು-ಬೆಲ್ಲದಲ್ಲಿ ಬದುಕಿನ ಏರಿಳಿತಗಳ ಸಾರವಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಣ್ಣಿನ ಸೊಗಡನ್ನು ಸಾರುವ ಬಿಸಿಬೇಳೆಬಾತ್ ಇರಲಿ ಅಥವಾ ಕರಾವಳಿಯ ತೆಂಗಿನಕಾಯಿ ಹಾಲಿನ ಮೀನು ಸಾರೇ ಇರಲಿ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತುತ್ತೂ ನಮ್ಮ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ನೆನಪಿಸುತ್ತದೆ.
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಯಾವುದೋ ಒಂದು ರುಚಿಗೆ ದಾಸರಾಗಿರುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಶಾಲೆಯ ಹೊರಗಿನ ಹುಣಸೆಹಣ್ಣು-ಉಪ್ಪಿನ ಪುಡಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಅಥವಾ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆಯುತ್ತಾ ಕುಡಿಯುವ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯಾಗಿರಬಹುದು. ಆಹಾರ ಎನ್ನುವುದು ಕಾಲಯಂತ್ರದಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ರುಚಿ ನಮ್ಮನ್ನು ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಬಾಲ್ಯದ ಆ ದಿನಗಳಿಗೆ ಕರೆದೊಯ್ಯಬಲ್ಲದು.
ಇಂದಿನ ‘ಫಾಸ್ಟ್ ಫುಡ್’ ಜಮಾನಾದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹಳೆಯ ‘ಕಷಾಯ’ಗಳು ಮತ್ತು ‘ರಾಗಿ ಮುದ್ದೆ’ಯ ಮಹತ್ವ ಮತ್ತೆ ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬರುತ್ತಿದೆ. ನಮ್ಮ ಅಡುಗೆಮನೆ ಕೇವಲ ರುಚಿಯ ತಾಣವಲ್ಲ, ಅದು ಸಣ್ಣಪುಟ್ಟ ಕಾಯಿಲೆಗಳನ್ನು ಗುಣಪಡಿಸುವ ಔಷಧಾಲಯವೂ ಹೌದು. ಅರಿಶಿನದ ಬಣ್ಣ, ಮೆಣಸಿನ ಖಾರ, ಜೀರಿಗೆಯ ತಂಪು ಇವೆಲ್ಲವೂ ನಮ್ಮನ್ನು ಸದೃಢವಾಗಿಡುವ ಗುಟ್ಟುಗಳು.
ಆಹಾರವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ, ಆಸ್ವಾದಿಸಿ. ನೀವು ತಿನ್ನುವ ಪ್ರತಿ ತುತ್ತಿನಲ್ಲೂ ಆ ರೈತನ ಬೆವರು ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ತಯಾರಿಸಿದವರ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸೋಣ. ಏಕೆಂದರೆ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹಂಚಿದಷ್ಟೂ ಬೆಳೆಯುವ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿಯ ನಂತರದ ಸ್ಥಾನ ‘ಆಹಾರ’ಕ್ಕಿದೆ.
