ಇಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅನ್ನೋದು ಬದುಕಿನ ಅಗತ್ಯ ಗುಣವಾಗಿ ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. “ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟುಕೋ”, “ನೀನೇ ಸಾಕು” ಅನ್ನೋ ಮಾತುಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಾವು ಅಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಕೆಲವು ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ.
ತಮಗೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಬಂದಾಗ, ಇತರರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವ ಸಹನೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸಲಹೆ, ಅನುಭವ, ಎಚ್ಚರಿಕೆ – ಇವೆಲ್ಲವೂ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗುತ್ತವೆ. ಹೀಗೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಾವು ಕಲಿಯುವ ಅವಕಾಶವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ.
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಅಹಂಕಾರವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಾಗ, ವಿನಯ ಎನ್ನುವ ಗುಣ ಹಿಂದೆ ಉಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. “ನಾನೇ ಸರಿಯಾದವನು” ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ ಸಂಬಂಧಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತರ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಸರಳತೆಯೇ ಮಾನವನ ಶಕ್ತಿ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಧೈರ್ಯದ ಲಕ್ಷಣ. ಆದರೆ ಅತಿಯಾದ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ನಾವು ನಮ್ಮ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನೇ ಕಾಣದಂತಾಗುತ್ತೇವೆ. ಇದರಿಂದ ವ್ಯಕ್ತಿಗತ ಬೆಳವಣಿಗೆ ನಿಂತು ಹೋಗುತ್ತದೆ.
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾವೇ ನಿಭಾಯಿಸಬಲ್ಲೆವು ಅನ್ನುವ ಭಾವನೆ, ಇತರರ ಅವಶ್ಯಕತೆಯನ್ನು ತಳ್ಳಿಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸಹಾಯ ಕೇಳಲು ಹಿಂಜರಿಕೆ, ಭಾವನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಡಚಣೆ – ಹೀಗೆ ಸಂಬಂಧಗಳು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗುತ್ತವೆ.
ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಲವಾಗಿರುವಂತೆ ತೋರಿಸಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಡದಲ್ಲಿ, ಒಳಗಿನ ಭಯ, ಗೊಂದಲ, ದುರ್ಬಲತೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದರೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುವುದಿಲ್ಲ.
