ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯಲ್ಲಿ ತುಳಸಿ ಗಿಡಕ್ಕೆ ಅತ್ಯಂತ ಪವಿತ್ರವಾದ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಒಂದು ನಂಬಿಕೆ ಬಲವಾಗಿ ನಡೆದುಕೊಂಡು ಬಂದಿದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ, ಮಹಿಳೆಯರು ಋತುಚಕ್ರದ ಅಥವಾ ಮುಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತುಳಸಿ ಗಿಡವನ್ನು ಮುಟ್ಟಬಾರದು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ನೀರು ಹಾಕಬಾರದು ಎಂಬುದು. ಈ ಆಚರಣೆಯನ್ನು ಕೇವಲ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಎಂದು ತಳ್ಳಿಹಾಕುವ ಮುನ್ನ, ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಮತ್ತು ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಕೋನಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸುವುದು ಅಗತ್ಯ.
ಧಾರ್ಮಿಕವಾಗಿ ತುಳಸಿಯನ್ನು ‘ಲಕ್ಷ್ಮಿ’ಯ ಸ್ವರೂಪವೆಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಮುಟ್ಟಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ‘ಅಶುದ್ಧಿ’ಯ ಕಾಲ ಎಂದು ಹೇಳಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪವಿತ್ರವಾದ ಗಿಡದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಮತ್ತು ಧಾರ್ಮಿಕ ವಿಧಿವಿಧಾನಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಅಂದು ಈ ನಿಯಮವನ್ನು ರೂಪಿಸಲಾಗಿತ್ತು.
ಹಳೆಯ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಮನೆಯ ಎಲ್ಲಾ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ತಾವೇ ಮಾಡಬೇಕಿತ್ತು. ಮುಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಅತಿಯಾದ ಸುಸ್ತು ಮತ್ತು ನೋವು ಇರುವುದರಿಂದ, ಅವರಿಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಮೂರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಸಿಗಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಗಿಡಗಳಿಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವಂತಹ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳಿಂದ ಅವರನ್ನು ದೂರ ಇಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು.
ಆಯುರ್ವೇದದ ಪ್ರಕಾರ, ಮುಟ್ಟಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯ ದೇಹದಲ್ಲಿ ‘ಅಪಾನ ವಾಯು’ (ಕೆಳಮುಖವಾಗಿ ಹರಿಯುವ ಶಕ್ತಿ) ಹೆಚ್ಚಾಗಿರುತ್ತದೆ. ತುಳಸಿಯು ಅತ್ಯಂತ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಮತ್ತು ಪರಿಸರಕ್ಕೆ ಸ್ಪಂದಿಸುವ ಗಿಡವಾಗಿದ್ದು, ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೊರಸೂಸುವ ದೈಹಿಕ ಉಷ್ಣತೆ ಅಥವಾ ಶಕ್ತಿಯ ವ್ಯತ್ಯಯದಿಂದ ಗಿಡವು ಬಾಡುವ ಸಾಧ್ಯತೆ ಇರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆಯೂ ಇದೆ.
ಹಿಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಇಂದಿನಂತೆ ನೈರ್ಮಲ್ಯದ ಆಧುನಿಕ ಸೌಲಭ್ಯಗಳು ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಗಿಡ-ಮರಗಳ ಸ್ವಚ್ಛತೆ ಮತ್ತು ಪರಿಸರದ ನೈರ್ಮಲ್ಯವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಂತಹ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ಹೇರಲಾಗಿತ್ತು.
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಇಂದಿನ ಬದಲಾದ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುವುದು ವೈಯಕ್ತಿಕ ನಂಬಿಕೆಗೆ ಬಿಟ್ಟ ವಿಚಾರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆಚರಣೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಂದಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಒಂದು ತರ್ಕವಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಸತ್ಯ.
