ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಹಲವು ದಾರಿಗಳಿರಬಹುದು, ಸಾವಿರಾರು ದೇವರುಗಳಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ‘ಶಿವ’ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಆಕರ್ಷಣೆ ಮತ್ತು ಆಪ್ತತೆ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಜ್ಞಾನಿಗಳವರೆಗೆ ಶಿವನನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣಗಳಿವೆ.
ಯಾವುದೇ ಆಡಂಬರವಿಲ್ಲದ ದೇವ ಶಿವ. ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ತುಸು ನೀರು ಅಥವಾ ಬಿಲ್ವಪತ್ರೆ ಅರ್ಪಿಸಿದರೆ ಸಾಕು, ಭಕ್ತನಿಗೆ ಒಲಿಯುವವನು ಅವನು. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಅವನಿಗೆ ‘ಭೋಲೇನಾಥ’ ಎಂಬ ಹೆಸರಿದೆ. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧಕರಿಗೆ ಬೆಲೆಬಾಳುವ ಪೂಜಾ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳಿಗಿಂತ ‘ಭಾವ’ ಮುಖ್ಯ ಎಂಬುದನ್ನು ಶಿವನು ಸಂಕೇತಿಸುತ್ತಾನೆ.
ಶಿವನು ಸ್ಮಶಾನವಾಸಿ, ದೇಹದಾದ್ಯಂತ ವಿಭೂತಿ ಧರಿಸುವ ವೈರಾಗಿ. ಅದೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಪಾರ್ವತಿಯ ಪತಿ, ಗಣೇಶ-ಷಣ್ಮುಖರ ತಂದೆಯೂ ಹೌದು. ಲೌಕಿಕ ಜೀವನದಲ್ಲಿದ್ದುಕೊಂಡೇ ಅಲಿಪ್ತವಾಗಿರುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಶಿವನ ಬದುಕು ದೊಡ್ಡ ಮಾದರಿ. ಈ ಸಮತೋಲನವೇ ಆಧುನಿಕ ಜಗತ್ತಿನ ಜನರಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ.
ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಎಂದರೆ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿಯುವುದು. ಶಿವನ ಮೂರನೇ ಕಣ್ಣು ಕೇವಲ ಕೋಪದ ಸಂಕೇತವಲ್ಲ, ಅದು ವಿವೇಚನೆ ಮತ್ತು ಒಳನೋಟದ ಪ್ರತೀಕ. ಕೆಟ್ಟದ್ದನ್ನು ಸುಟ್ಟು ಹಾಕಿ ಹೊಸದನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುವ ಅವನ ‘ಸಂಹಾರಕ’ ಗುಣ, ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಅರಿಷಡ್ವರ್ಗಗಳನ್ನು ನಾಶಮಾಡಿ ಆತ್ಮಜ್ಞಾನ ಪಡೆಯಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸುತ್ತದೆ.
ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಎರಡರಲ್ಲೂ ಶಿವನನ್ನು ‘ಶೂನ್ಯ’ ಅಥವಾ ‘ಅನಂತ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತದೆ. ಯೋಗದ ಆದಿಗುರು ಅವನೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ, ಧ್ಯಾನದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಶಿವನ ಮೌನ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿರತೆ ಒಂದು ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ.
ದೇವತೆಗಳು ಅಮೃತವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಂಡರೆ, ಲೋಕದ ಹಿತಕ್ಕಾಗಿ ವಿಷವನ್ನು ಕುಡಿದವನು ಶಿವ. ಭೂತ-ಪ್ರೇತಗಳಿಂದ ಹಿಡಿದು ಗಂಧರ್ವರವರೆಗೆ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಅವನ ‘ವಿಶ್ವವ್ಯಾಪಿ’ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವು, ಭೇದಭಾವವಿಲ್ಲದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಸಾರುತ್ತದೆ.
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ.. ಶಿವ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಒಂದು ಆಕೃತಿಯಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ‘ಸ್ಥಿತಿ’. ಆ ಮೌನ, ಆ ಶಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆ ಸರಳತೆಯೇ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಶಿವನನ್ನು ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ದೇವರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.
