ಹೆಣ್ಣು ಇಂದು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ, ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಾಳೆ, ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಆದರೂ ಸಮಾಜ ಇನ್ನೂ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಒಂದೇ “ಇಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಯಾಕೆ?”
ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಈಗ ಮೌನವಾಗಿಲ್ಲ.
ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವನ್ನು ಇನ್ನೂ ಹಲವರು “ಅತಿರೇಕ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಮಾತು ಹೇಳಿದರೆ “ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ,” ಗಡಿ ಹಾಕಿದರೆ “ಗರ್ವಿಷ್ಠೆ,” ತನ್ನ ಕನಸು ಹಿಂಬಾಲಿಸಿದರೆ “ಮನೆ ಮರೆತವಳು.” ಆದರೆ ಅದೇ ಕೆಲಸವನ್ನು ಒಬ್ಬ ಪುರುಷ ಮಾಡಿದರೆ ಅದು “ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ” ಎಂದು ಹೊಗಳುತ್ತಾರೆ ಈ ದ್ವಂದ್ವ ಮಾನದಂಡವೇ ಸಮಸ್ಯೆ.
ಹೆಣ್ಣು ಸಹನೆಯ ಪ್ರತಿಮೆ ಎಂಬ ಕಲ್ಪನೆ ಸುಂದರವಾಗಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಆದರೆ ಅವಳ ಸಹನೆಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವ ಹಕ್ಕು ಯಾರಿಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅವಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತಾಳಬೇಕೆಂಬ ನಿಯಮವನ್ನು ಯಾರು ಬರೆದರು? ಮೌನವೇ ಸಂಸ್ಕಾರ ಎಂದರೆ, ಆ ಸಂಸ್ಕಾರವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬರೆಯುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ.
ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ರಕ್ಷಣೆ ಬೇಡ, ಗೌರವ ಬೇಕು. ಅನುಮತಿ ಬೇಡ, ಅವಕಾಶ ಬೇಕು. ಅವಳು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲು ಬದುಕುವುದಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಅರಿತು ಬದುಕಲು ಅವಳಿಗೆ ಯಾರ ಒಪ್ಪಿಗೆಯೂ ಅಗತ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ:
ಸ್ತ್ರೀವಾದ ಎಂದರೆ ಪುರುಷರ ವಿರುದ್ಧದ ಯುದ್ಧವಲ್ಲ. ಅದು ಸಮಾನತೆಯ ಬೇಡಿಕೆ. ತನ್ನ ಜೀವನದ ನಿರ್ಧಾರಗಳನ್ನು ತಾನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಕ್ಕು. ತನ್ನ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಸಣ್ಣಗೊಳಿಸದ ಧೈರ್ಯ.
ಹೆಣ್ಣು ಮೃದುವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಮೃದುವಾದ ಹೂವಿಗೂ ಮುಳ್ಳು ಇರುತ್ತದೆ. ಅವಳು ಇನ್ನು ಮೌನವಾಗಿ ನಗುವುದಿಲ್ಲ. ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ. ನಿಲ್ಲುತ್ತಾಳೆ. ಅಗತ್ಯವಿದ್ದರೆ ಎದುರಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವಳು ಯಾರಿಗೂ ಸೇರಿರುವವಳು ಅಲ್ಲ.
ಅವಳು ತನ್ನದೇ ಆದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ.
ಅವಳು ಅನುಮತಿ ಕೇಳುವುದಿಲ್ಲ… ತನ್ನ ಹಕ್ಕನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಾಳೆ.
