ನಮ್ಮ ದೈನಂದಿನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದೇವರಿಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ, ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಲ್ಲಿಸುವುದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಶಾಂತಿ ನೀಡಬಹುದು ನಿಜ. ಆದರೆ, ನಿಜವಾದ ಭಕ್ತಿ ಇರುವುದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಗಂಟೆ ಬಾರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ, ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಎಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆಯಿಂದ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬುದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ.
ಒಬ್ಬ ಶಿಕ್ಷಕ ಪಾಠ ಮಾಡುವಾಗ, ಒಬ್ಬ ವೈದ್ಯ ರೋಗಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಅಥವಾ ಒಬ್ಬ ರೈತ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಹರಿಸುವಾಗ ಅಲ್ಲಿ ತೋರುವ ಶ್ರದ್ಧೆಯೇ ದೇವರಿಗೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಅತ್ಯುನ್ನತ ನೈವೇದ್ಯ. ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ದೋಷವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ದೇವರ ಅನುಗ್ರಹ ತಾನಾಗಿಯೇ ಇರುತ್ತದೆ.
ದಿನಕ್ಕೆ ನೂರು ಬಾರಿ ದೇವರ ಹೆಸರು ಜಪಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ, ದಿನಪೂರ್ತಿ ನಾವು ನಿರ್ವಹಿಸುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಪೂರೈಸುವುದು ಮುಖ್ಯ. ಬಸವಣ್ಣನವರು ಹೇಳಿದಂತೆ ‘ಕಾಯಕವೇ ಕೈಲಾಸ’. ಅಂದರೆ, ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಪವಿತ್ರವೆಂದು ಭಾವಿಸಿದರೆ, ಆ ಕೆಲಸವೇ ನಮ್ಮನ್ನು ಮುಕ್ತಿಯ ಹಾದಿಗೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗುವುದು ದಾರಿದೀಪವಾಗಲಿ, ಆದರೆ ನಾವು ಸಾಗುವ ಹಾದಿ ನಮ್ಮ ಕೆಲಸದ ಶ್ರದ್ಧೆಯಾಗಿರಲಿ. ಕೈ ಮುಗಿಯುವುದು ಭಕ್ತಿಯ ಸಂಕೇತವಾದರೆ, ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದು ಆ ಭಕ್ತಿಯ ಸಾಕಾರ ರೂಪ. ಹಾಗಾಗಿ, ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗುವ ಬದಲು, ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರನ್ನು ಹುಡುಕಿ.
