ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಒಂದು ಮಾತು ಕೇಳಿಸ್ತಾ ಇರುತ್ತೆ—self-love ಮಾಡ್ಕೋ, ನೀನೇ ನಿನಗೆ ಮುಖ್ಯ.
ಕೇಳೋದಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. Quote ಆಗಿ, caption ಆಗಿ, reel background music ಆಗಿ perfect.
ಆದ್ರೆ ನಿಜ ಜೀವನದಲ್ಲಿ? practically?
ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ನಾವು ಯಾರಿಗೋ reply ಕೊಡ್ತೀವಿ, ಯಾರಿಗೋ explain ಮಾಡ್ತೀವಿ, ಯಾರಿಗೋ adjust ಆಗ್ತೀವಿ. ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸು tired ಅಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ದರೂ “ಸರಿ, ನೋಡೋಣ” ಅಂತ ದಿನ ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಿಬಿಡ್ತೀವಿ. ಇಂಥ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ self-love ಅಂದ್ರೆ exactly ಏನು?
ಬಹುತೇಕ ಜನ self-love ಅಂದ್ರೆ selfish ಆಗೋದು ಅಂತ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾರೆ. ತಮ್ಮನ್ನೇ ಮೊದಲು ನೋಡ್ಕೊಳ್ಳೋದು ಅಂದ್ರೆ ಇತರರನ್ನ neglect ಮಾಡೋದು ಅಂತ ಭಾವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅದ್ರಿಂದ self-love ಅನ್ನೋ ಪದ ಹೇಳೋದಕ್ಕೆ ಸುಲಭ, ಬದುಕೋದಕ್ಕೆ ಭಯ. “ಇಲ್ಲ” ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಯಾರಾದ್ರೂ ತಪ್ಪಾಗಿ ಅರ್ಥ ಮಾಡ್ಕೊಂಡ್ರು? ದೂರ ಹೋಗಿಬಿಟ್ರೆ? ಅನ್ನೋ ಆತಂಕ.
ಪ್ರಾಯೋಗಿಕವಾಗಿ self-love ಅಂದ್ರೆ ದೊಡ್ಡ ಬದಲಾವಣೆ ಅಲ್ಲ. ಅದು ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ನಿರ್ಧಾರಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಖುಷಿಪಡಿಸೋಕೆ ಹೋಗಿ, ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನೋವು ಆಗ್ತಿದ್ರೂ ನಗೋದು self-love ಅಲ್ಲ. ಬೇಸರ ಇದ್ರೂ “ನಾನು ಓಕೆ” ಅಂತ ನಟಿಸೋದು self-love ಅಲ್ಲ. ದಣಿದಾಗ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳೋದು, ಗೊಂದಲ ಇದ್ರೂ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಯೋಚಿಸೋ ಅವಕಾಶ ಕೊಡೋದು—that’s self-love.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ:
ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ guilt ಕೆಲಸ ಮಾಡ್ತಿರುತ್ತೆ. ನಮಗಾಗಿ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ್ರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಉಳಿದ್ರೆ, ನಮ್ಮ ಅಗತ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡಿದ್ರೆ guilty feel. ಆದರೆ ನಿಜ ಏನು ಅಂದ್ರೆ ನಾವು empty ಆಗಿದ್ರೆ, ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಕೊಡೋಕಾಗಲ್ಲ. ಖಾಲಿ ಕಪ್ನಿಂದ ನೀರು ಸುರಿಯೋದು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ ಅಲ್ವಾ?
Self-love practically ಸಾಧ್ಯವಾಗೋದು, ನಾವು perfect ಆಗಿದ್ರೆ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ imperfections ಜೊತೆಯಲ್ಲೇ ನಾವು ನಮ್ಮನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ. “ಇವತ್ತು ನಾನು strong ಅಲ್ಲ” ಅನ್ನೋದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳೋದ್ರಲ್ಲೂ self-love ಇದೆ. ಎಲ್ಲ ದಿನವೂ productive ಆಗಿರ್ಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಡುವು ಕೊಟ್ಟಾಗಲೂ self-love ಇದೆ. ಇದು overnight change ಅಲ್ಲ. ಒಂದೇ ದಿನದಲ್ಲಿ “ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಪ್ರೀತಿಸ್ತೀನಿ” ಅಂತ ಎದ್ದುನಿಂತು ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಹೋಗೋದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಪ್ರತಿದಿನ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಹೆಜ್ಜೆ ನಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ನಾವು ಕಿವಿ ಕೊಡುವುದು, ನಮ್ಮ ಮಿತಿಗಳಿಗೆ ಗೌರವ ಕೊಡುವುದು, ನಮ್ಮ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡದೇ ಸ್ವೀಕರಿಸುವುದು ಇವಷ್ಟೇ ಸಾಕು.
