ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಅನೇಕರಲ್ಲಿ ನಾವು ಗಮನಿಸುವ ಒಂದು ಸಾಮಾನ್ಯ ಗುಣವೆಂದರೆ “ಹೊರಗೊಂದು, ಒಳಗೊಂದು”. ಹೊರನೋಟಕ್ಕೆ ಅತಿ ವಿನಯವಂತರಾಗಿ, ಮೃದು ಭಾಷಿಗಳಾಗಿ ಕಾಣುವ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಒಳಗಿನಿಂದ ಸಂಪೂರ್ಣ ಭಿನ್ನವಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಈ ರೀತಿಯ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ಕೇವಲ ಮೋಸವೊಂದೇ ಕಾರಣವಲ್ಲ, ಇದರ ಹಿಂದೆ ಹತ್ತು ಹಲವು ಮನೋವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪದರಗಳಿವೆ.
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯವರೆಂದು ಗುರುತಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಂಬಲ. ತನ್ನ ನಿಜವಾದ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಇತರರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಜನರು ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸುತ್ತಾರೆ.
ತಮ್ಮ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳು ಇತರರಿಗೆ ತಿಳಿದರೆ ಎಲ್ಲಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಕೀಳಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಾರೋ ಅಥವಾ ದುರುಪಯೋಗ ಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ.
ಕೆಲವರು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರ ಪಡೆಯಲು ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬಣ್ಣ ಬದಲಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ಕಠಿಣ ಶಿಸ್ತಿನ ಅಥವಾ ಮುಕ್ತವಾಗಿ ಮಾತನಾಡಲು ಅವಕಾಶವಿಲ್ಲದ ಪರಿಸರದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದವರು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಲು ಇಂತಹ ‘ದ್ವಿಮುಖ’ ತಂತ್ರವನ್ನು ಬಳಸುವುದನ್ನು ಕಲಿತಿರುತ್ತಾರೆ.
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ನೈಜವಾಗಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ “ನಟಿಸುವುದು” ಸುಲಭ ಎಂಬ ಭಾವನೆಯೇ ಇಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಜನರ ಈ ದ್ವಂದ್ವ ನಡವಳಿಕೆಗೆ ಮೂಲ ಪ್ರೇರಣೆಯಾಗಿದೆ.
