ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹಳೆಯ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಮನಸ್ಸು ಅಚಾನಕ್ ಮೌನವಾಗುತ್ತದೆ. ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮುಖ, ಆ ನಿರ್ದೋಷ ನಗು, ಯಾವುದೇ ಭಯವಿಲ್ಲದ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅದು ನಾವೇನಾ ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಯಾವಾಗ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಭಾರ ಹೊತ್ತ ದೊಡ್ಡವನಾಯ್ತು? ಯಾವಾಗ ಆಟದ ಮೈದಾನ ಬಿಟ್ಟು ಜೀವನದ ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ಬಂದೆವು? ಅನ್ನೋದೇ ನೆನಪಿಲ್ಲ.
ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡವರಾಗಬೇಕು ಅನ್ನೋ ಆತುರ ಜಾಸ್ತಿ ಇತ್ತು. ಶಾಲೆ ಮುಗಿದರೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಂಡೆವು. ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಿದರೆ ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದೆವು. ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೆ ಅರಿವಾಯಿತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳು ಹೆಚ್ಚು, ಹಣಕ್ಕಿಂತ ಮನಶಾಂತಿ ಮುಖ್ಯ, ಗೆಲುವಿಗಿಂತ ಸಂಬಂಧಗಳು ಅಮೂಲ್ಯ ಅಂತ.
ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಸಮಯ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ರಜೆ ದಿನವೇ ದೊಡ್ಡ ಹಬ್ಬದಂತಿತ್ತು. ಈಗ ವರ್ಷವೇ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆಗ ನಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಸಣ್ಣದು ಗೃಹಪಾಠ, ಪರೀಕ್ಷೆ, ಆಟದಲ್ಲಿ ಸೋಲು. ಈಗ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ದೊಡ್ಡವು ಕರಿಯರ್, ಸಂಬಂಧ, ಭವಿಷ್ಯ. ಆದರೆ ವಿಚಿತ್ರವೆಂದರೆ, ಆಗ ನಾವು ಹೆಚ್ಚು ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ:
ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ನಾವು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವೋ ಅನಿಸಿಬಿಡುತ್ತೆ. ಆಗಿದ್ದ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಮನಸ್ಸು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಜೀವನದ ಓಟದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಾ, ಆ ಸಣ್ಣ ಸಂತೋಷಗಳನ್ನು ಹಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆವು. ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದು ನಗೋದು, ಚಿಕ್ಕ ಗೆಲುವಿಗೆ ಸಂತೋಷ ಪಡೋದು, ಕೋಪ ಬಂದರೂ ಎರಡು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಮರೆಯೋದು ಇವೆಲ್ಲ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.
ಆದರೆ ಬಾಲ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೇ ಇದೆ. ನಾವು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿರಾಮ ಕೊಟ್ಟಾಗ, ಹಳೆಯ ಹಾಡು ಕೇಳಿದಾಗ, ಮನೆಯವರ ಜೊತೆ ಮನಸಾರೆ ನಕ್ಕಾಗ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗು ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಹೊರ ಬರುತ್ತೆ. ಬಹುಶಃ ದೊಡ್ಡವರಾದರೂ, ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬದುಕಬಹುದು. ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಜೊತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸರಳತೆಯನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೆ ಸಾಕು.
ಹೀಗಾಗಿ, ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಆನಂದಿಸುವ ಮುನ್ನವೇ ದೊಡ್ಡವರಾಗಿಬಿಟ್ಟೆವು ಅನ್ನೋ ನೋವು ಸತ್ಯವಾಗಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಜೀವನ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಆ ಚಿಕ್ಕ ಮಗುವಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಅವಕಾಶ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಇಂದೂ ಕೂಡ ಆನಂದಿಸಲು ಸಾಧ್ಯ.
