ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೋ ಅಧ್ಯಾಯಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಕೆಲವು ಬಾಲ್ಯದ ತುಂಟಾಟದ ಪುಟಗಳಾದರೆ, ಇನ್ನು ಕೆಲವು ಯೌವನದ ಕನಸುಗಳ ಪುಟಗಳು. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪುಟಗಳಲ್ಲೂ ಮೂಡಿಬರುವ ಹೆಸರೇ “ಸ್ನೇಹ”.
ಗೆಳೆಯ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಜೊತೆಗೆ ನಗುವವನಲ್ಲ. ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ದಾರಿದೀಪವಾಗುವವನು. ನಾವು ನಗುವಾಗ ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗಿರುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ನಾವು ಅತ್ತಾಗ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರು ಒರೆಸಲು ಬರುವ ಆ ಒಂದು ಕೈ ಇದೆಯಲ್ಲ, ಅದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ನೇಹ. ರಕ್ತಸಂಬಂಧಗಳು ನಮಗೆ ಹುಟ್ಟಿನಿಂದ ಬರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಎಂಬುದು ನಾವು ನಮಗಾಗಿ ಆರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ‘ಆತ್ಮೀಯ ಆಸ್ತಿ’.
ನಿಜವಾದ ಗೆಳೆಯನ ಮುಂದೆ ಮಾತುಗಳ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಮೌನದ ಹಿಂದಿರುವ ನೋವನ್ನು ಅಥವಾ ಖುಷಿಯನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಗೆಳೆತನಕ್ಕಿದೆ. ನಾವು ತಪ್ಪು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಾಗ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಗದರಿಸಿ, ಸರಿಯಾದ ದಾರಿ ತೋರಿಸುವವನೇ ನಿಜವಾದ ಹಿತೈಷಿ.
ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಜಾತಿ, ಮತ, ಬಡವ-ಬಲ್ಲಿದ ಎಂಬ ಭೇದವಿಲ್ಲ. ಕೃಷ್ಣ-ಸುಧಾಮರ ಕಾಲದಿಂದ ಇಂದಿನ ಡಿಜಿಟಲ್ ಯುಗದವರೆಗೆ ಸ್ನೇಹದ ಸ್ವರೂಪ ಬದಲಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದರ ಸಾರ ಮಾತ್ರ ಅಮರ.
ವಯಸ್ಸಾದಂತೆ ನಮಗೆ ಆಸ್ತಿ-ಅಂತಸ್ತುಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ನೆನಪಾಗುವುದು ಕಾಲೇಜಿನ ಆ ಹರಟೆಗಳು, ಹಂಚಿ ತಿಂದ ಟಿಫಿನ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಮತ್ತು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಜಗಳಗಳು. ಬದುಕು ಒಂದು ಸಮುದ್ರವಾದರೆ, ಸ್ನೇಹ ಅದರಲ್ಲಿ ಪಾರಾಗಲು ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ದೋಣಿ. ಈ ದೋಣಿಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಸಾಗುವಾಗ ಎಂತಹ ದೊಡ್ಡ ಅಲೆಗಳೂ ನಮಗೆ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತವೆ.
ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಹಣದಿಂದ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬಹುದು, ಆದರೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾದ ಸ್ನೇಹವನ್ನಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅಂಥದೊಂದು ಗೆಳೆತನವಿದ್ದರೆ ಅದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಗೆಳೆಯ ಹತ್ತು ಗ್ರಂಥಾಲಯಗಳಿಗೆ ಸಮಾನ.
