2019ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 14. ಇಡೀ ಜಗತ್ತು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ದಿನದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಭಾರತದ ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪುಲ್ವಾಮಾದಲ್ಲಿ ಘಟಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಭೀಕರ ದುರಂತ. ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಯೋಧರ ಬೆಂಗಾವಲು ವಾಹನದ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಆತ್ಮಾಹುತಿ ದಾಳಿ ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನೇ ಬೆಚ್ಚಿಬೀಳಿಸಿತ್ತು. ಇಂದು ಆ ಕರಾಳ ಘಟನೆಗೆ ವರ್ಷಗಳು ಸಂದರೂ, ನಮ್ಮ ಯೋಧರ ಬಲಿದಾನದ ಕಿಚ್ಚು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನ ಎದೆಯಲ್ಲಿ ಇಂದಿಗೂ ಉರಿಯುತ್ತಿದೆ.
ಆ ಕರಾಳ ಕ್ಷಣ:
ಸುಮಾರು 2,500ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಯೋಧರು ರಜೆಯ ಮುಗಿಸಿ ಕರ್ತವ್ಯಕ್ಕೆ ಮರಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ವಿಧಿಯಾಟ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಸ್ಫೋಟಕ ತುಂಬಿದ ವಾಹನವೊಂದು ಯೋಧರ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಅಪ್ಪಳಿಸಿದಾಗ ಕ್ಷಣಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಹತ್ತಾರು ಮನೆಗಳ ಆಧಾರಸ್ತಂಭಗಳು ಉರುಳಿಬಿದ್ದವು. ಅಂದು ಚೆಲ್ಲಿದ ರಕ್ತ, ಅಂದು ಕೇಳಿದ ಆಕ್ರಂದನ ಇಂದಿಗೂ ಕಾಶ್ಮೀರದ ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಿದೆ.
ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯು ಭಾರತೀಯರಲ್ಲಿ ಬರೀ ದುಃಖವನ್ನಷ್ಟೇ ತರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಕೆಚ್ಚೆದೆಯ ಸೇಡಿನ ಕಿಚ್ಚನ್ನು ಹಚ್ಚಿತು. ನಮ್ಮ ಯೋಧರ ಪ್ರಾಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ಭಾರತೀಯ ವಾಯುಪಡೆ ನಡೆಸಿದ ‘ಬಾಲಕೋಟ್ ವೈಮಾನಿಕ ದಾಳಿ’ ಶತ್ರು ರಾಷ್ಟ್ರಕ್ಕೆ ಭಾರತದ ತಾಕತ್ತನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿತು. ಇದು ಬರೀ ಪ್ರತಿಕಾರವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ “ನಮ್ಮ ಯೋಧರ ಮೇಲೆ ಕೈ ಇಟ್ಟರೆ ಸುಮ್ಮನಿರುವುದಿಲ್ಲ” ಎಂಬ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಾಗಿತ್ತು.
ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಸಲ್ಲಲಿ ನಮನ:
ಮನೆ-ಮಡದಿ, ಮಕ್ಕಳು ಮತ್ತು ತಂದೆ-ತಾಯಿಯನ್ನು ಅಗಲಿ, ಕೇವಲ ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣ ತೆತ್ತ ಆ 40 ಮಂದಿ ವೀರ ಯೋಧರು ಸದಾ ನಮಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ. ಅವರು ನಮ್ಮನ್ನು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿಡಲು ತಮ್ಮ ಇಂದನ್ನು ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದರು. ಅವರ ಕುಟುಂಬದ ನೋವಿಗೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಅವರ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ನಾಗರಿಕನ ಆದ್ಯ ಕರ್ತವ್ಯ.
ಇಂದು ನಾವು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತ ಆ ಯೋಧರೇ ಕಾರಣ. ಫೆಬ್ರವರಿ 14 ಕೇವಲ ಒಂದು ದಿನಾಂಕವಲ್ಲ, ಅದು ನಮಗಾಗಿ ಮಡಿದ ಮಹಾನ್ ಚೇತನಗಳ ಸ್ಮರಣೆ. ಪುಲ್ವಾಮಾದ ವೀರರಿಗೆ ಭಾರತ ಮಾತೆ ಸದಾ ಚಿರಋಣಿ.
ವೀರ ಸೈನಿಕರ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ಶಾಂತಿ ಸಿಗಲಿ, ಅವರ ಕುಟುಂಬಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಸಿಗಲಿ.. ಜೈ ಹಿಂದ್. ಜೈ ಭಾರತ್!!
