ಬಿಸಿಲು ಏರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅಮ್ಮನ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ, ಡಬ್ಬಿಯಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿ ಹಿಡಿದು ಬೀದಿಯ ಮೂಲೆಗೆ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಆ ದಿನಗಳೇ ಅದ್ಭುತ. ದೂರದಿಂದ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸೈಕಲ್ ಗಂಟೆಯ ಸದ್ದು ಇಡೀ ಓಣಿಯ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಒಂದು ಸಂಭ್ರಮದ ಕರೆ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು.
ಕಡು ಕೆಂಪು, ಆರೆಂಜ್, ಕಡು ಹಸಿರು.. ಹೀಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿಗಳು ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಕವಚದೊಳಗೆ ಮಿನುಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಾಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟ ತಕ್ಷಣ ಕರಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ತಂಪು, ಕೇವಲ ಬಾಯಾರಿಕೆ ನೀಗಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಒಂದು ಅವರ್ಣನೀಯ ಸುಖ ನೀಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆರೆಂಜ್ ಸ್ಟಿಕ್ ತಿಂದು ನಾಲಿಗೆಯನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕೇಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತೋರಿಸಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಸಡಗರ ಈಗಿನ ಐಸ್ಕ್ರೀಂ ಪಾರ್ಲರ್ಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?
ಎಲ್ಲಿ ಹೋದವು ಆ ನೆನಪುಗಳು? ಇಂದು ಕಾಲ ಬದಲಾಗಿದೆ. ಕೈಗೆಟುಕುವ ದರದಲ್ಲಿ ನೂರಾರು ಬ್ರ್ಯಾಂಡೆಡ್ ಐಸ್ಕ್ರೀಂಗಳು ಬಂದಿವೆ. ಆ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿಗಳು ಈಗ ‘ಹೈಜೀನ್’ ಅಥವಾ ಶುಚಿತ್ವದ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಮೂಲೆಗುಂಪಾಗಿವೆ. ಬೀದಿ ಬದಿಯ ಆ ಸೈಕಲ್ ಸವಾರರು ಈಗ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ, ಅವರ ಜಾಗವನ್ನು ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಫ್ರೀಜರ್ಗಳು ಆಕ್ರಮಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ.
ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾವು ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿ ಕೊಟ್ಟು ಐಸ್ಕ್ರೀಂ ಕೊಡಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ಆ ಒಂದು ರೂಪಾಯಿಯ ಐಸ್ ಕ್ಯಾಂಡಿಯಲ್ಲಿ ನಾವನುಭವಿಸಿದ ‘ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ’ಯನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಪರಿಚಯಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಕಹಿ ಸತ್ಯ.
