ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ, ಅಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣು ನೋಡಲು ಕೆಂಪು, ಆದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಬೆಳೆ ಬೆಳೆಯುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ ಎಂಬ ಮಾತು ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಊರಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿತ್ತು. ಮಳೆ ಬಾರದಿದ್ದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಜನ ಕುಡಿಯುವ ನೀರಿಗೂ ಮೈಲಿಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆಯಬೇಕಿತ್ತು.
ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯ ರಾಮಣ್ಣ ಎಂಬುವವರು ವಯಸ್ಸಾದ ಮೇಲೂ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂರಲಿಲ್ಲ. ತಮ್ಮೂರಿನ ಬರಿದಾದ ಕೆರೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ತುಂಬ ನೋವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. “ನನ್ನ ಕಾಲ ಮುಗಿಯುವ ಮೊದಲೇ ಈ ಕೆರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿರಬೇಕು” ಎಂದು ಅವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು.
ಯಾರೂ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬಾರದಿದ್ದರೂ ರಾಮಣ್ಣ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ೫ ಗಂಟೆಗೆ ಗುದ್ದಲಿ-ಪಿಕಾಸಿ ಹಿಡಿದು ಕೆರೆ ಹೂಳೆತ್ತಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಜನರು “ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇವನಿಗೆ ಹುಚ್ಚು ಹಿಡಿದಿದೆ” ಎಂದು ಆಡಿಕೊಂಡರು. ಆದರೆ ರಾಮಣ್ಣನ ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಆ ಮಾತುಗಳು ಕೇಳಿಸಲಿಲ್ಲ, ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳ ಮುಂದೆ ಕೇವಲ ನೀರಿನ ಅಲೆಗಳು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದವು.
ಒಂದು ವರ್ಷ, ಎರಡು ವರ್ಷ… ಸತತ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಅವರು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಶ್ರಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಛಲವನ್ನು ಕಂಡ ಹಳ್ಳಿಯ ಯುವಕರು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕೈಜೋಡಿಸಿದರು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಹೂಳು ತುಂಬಿದ್ದ ಕೆರೆ ಆಳವಾಯಿತು. ಅಂದು ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ಇಡೀ ಹಳ್ಳಿಯ ನೀರೆಲ್ಲಾ ಹರಿದು ಬಂದು ಆ ಕೆರೆ ಸೇರಿತು.
ಇಂದು ಆ ಕೆರೆ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದೆ. ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಹೊಲಗಳಲ್ಲಿ ರಾಗಿ, ಜೋಳ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿವೆ. ಹಳ್ಳಿಯ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ನೀರಿಗಾಗಿ ಮೈಲಿಗಟ್ಟಲೆ ನಡೆಯುವುದು ತಪ್ಪಿದೆ. ರಾಮಣ್ಣನನ್ನು ಹುಚ್ಚ ಎಂದು ಕರೆದವರೇ ಇಂದು ಅವರನ್ನು ‘ನಮ್ಮೂರಿನ ಭಗೀರಥ’ ಎಂದು ಗೌರವದಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ.
ಕಥೆಯ ನೈತಿಕತೆ: “ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸ ಸಣ್ಣದಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವ ಉದ್ದೇಶ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಡೀ ಪ್ರಕೃತಿಯೇ ನಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ.”
