ಬೆಂಗಳೂರಿನಂತಹ ಗದ್ದಲದ ನಗರದ ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ೬೦ ವರ್ಷದ ದಾಸಪ್ಪ ಯಾರ ಕಣ್ಣಿಗೂ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅವರು ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ಕೆಲಸ ಮಾತ್ರ ಇಡೀ ನಗರಕ್ಕೆ ಮಾದರಿ.
ಐದು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ದಾಸಪ್ಪನವರು ತಮ್ಮ ಒಬ್ಬನೇ ಮಗನನ್ನು ರಸ್ತೆ ಅಪಘಾತದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಡಿಯನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಹೋಗಿ ಮಗ ಬಿದ್ದಾಗ, ಹಿಂದಿನಿಂದ ಬಂದ ಲಾರಿ ಅವನ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಮಗನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದಾಸಪ್ಪ ಅಕ್ಷರಶಃ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿದ್ದರು.
ಮಗನ ಸಾವಿನ ನಂತರ ದೂರು-ದುಮ್ಮಾನ ಹೇಳುತ್ತಾ ಕೂರದ ದಾಸಪ್ಪ ಒಂದು ಸಂಕಲ್ಪ ಮಾಡಿದರು. “ನನ್ನ ಮಗನನ್ನು ಬಲಿ ಪಡೆದಂತೆ ಈ ರಸ್ತೆ ಗುಂಡಿಗಳು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಮನೆಯ ಮಗನನ್ನು ಬಲಿ ಪಡೆಯಬಾರದು.” ಅಂದಿನಿಂದ ದಾಸಪ್ಪನವರ ದಿನಚರಿ ಬದಲಾಯಿತು.
ದಾಸಪ್ಪ ಪ್ರತಿದಿನ ಮುಂಜಾನೆ ತಮ್ಮ ಹಳೆಯ ಸೈಕಲ್ಗೆ ಎರಡು ಚೀಲ ಮಣ್ಣು, ಜಲ್ಲಿಕಲ್ಲು ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಲಕೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಹೊರಡುತ್ತಾರೆ. ನಗರದಾದ್ಯಂತ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿ ಅಪಾಯಕಾರಿ ಗುಂಡಿಗಳಿವೆಯೋ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲಾ ನಿಂತು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಅವುಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲಿರಲಿ, ಮಳೆಯಿರಲಿ ದಾಸಪ್ಪನ ಈ ಕಾಯಕ ನಿಂತಿಲ್ಲ.
“ಸರ್ಕಾರ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಕೆಲಸವನ್ನು ನೀವೇಕೆ ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದರೆ, ದಾಸಪ್ಪ ಮೌನವಾಗಿ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, “ಅವರು ಮಾಡಲಿ ಬಿಡಲಿ, ನಾನು ಗುಂಡಿ ಮುಚ್ಚಿದ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಿ ಯಾವುದಾದರೂ ಒಂದು ಜೀವ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಸಾಗಿದರೆ ಅದು ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ನಾನು ಕೊಡುವ ನಿಜವಾದ ಶ್ರದ್ಧಾಂಜಲಿ.” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಆ ತಂದೆ.
ಇಂದು ಆ ಭಾಗದ ಜನರು ದಾಸಪ್ಪನನ್ನು ‘ಗುಂಡಿ ಅಜ್ಜ’ ಎಂದು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ದಾಸಪ್ಪನವರ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆಯನ್ನು ಕಂಡು ಈಗ ಅನೇಕ ಯುವಕರು ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಕೈಜೋಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ತಂದೆಯ ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೋವು ಇಂದು ಸಮಾಜದ ದೊಡ್ಡ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ.
ಕಥೆಯ ನೈತಿಕತೆ: “ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಲು ಅಧಿಕಾರ ಅಥವಾ ಹಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ, ಮರುಗುವ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಮಾಡುವ ಛಲವಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.”
