ಇಂದಿನ ಸುಭಾಷಿತ
“ಕ್ಷಮೆಯೇ ಧರ್ಮ, ಕ್ಷಮೆಯೇ ದಾನ, ಕ್ಷಮೆಯೇ ತಪಸ್ಸು ಮತ್ತು ಕ್ಷಮೆಯೇ ಶಾಂತಿ.”
ಜೀವನವೆಂಬ ಪಯಣದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ತಿಳಿಯದಂತೆ ಅಥವಾ ಇತರರ ನಡೆಗಳಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಗಾಯವಾಗುವುದು ಸಹಜ. ಯಾರೋ ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ, ನಮಗೆ ನೀಡಿದ ನೋವಿಗೆ ನಾವು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಸಾಕಿ ಬೆಳೆಸುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ವಿಷಯವೆಂದರೆ, ದ್ವೇಷಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ನಾವು ವಿಷ ಕುಡಿದು ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಸಾಯಲಿ ಎಂದು ಕಾಯುವಂತೆ!
ಕ್ಷಮೆ ಎಂದರೆ ಎದುರಿಗಿರುವವರು ಮಾಡಿದ್ದು ಸರಿ ಎಂದು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ, ಅಥವಾ ಅವರು ನಮಗೆ ಮಾಡಿದ ಅನ್ಯಾಯವನ್ನು ಮರೆಯುವುದಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ, ಆ ಘಟನೆ ನಮ್ಮ ಇಂದಿನ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಹಾಳುಮಾಡಲು ಬಿಡದಂತೆ ತಡೆಯುವುದು. ಕ್ಷಮೆ ಎಂಬುದು ನಾವು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ನೀಡುವ ದಾನವಲ್ಲ, ಅದು ನಮಗೆ ನಾವೇ ಕೊಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ.
ನಾವು ಇನ್ನೊಬ್ಬರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಅವರಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಗಾಗಿ. ದ್ವೇಷ ಎಂಬ ಭಾರವಾದ ಹೊರೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ನಡೆಯುವುದು ಬದುಕನ್ನು ದುಸ್ತರವಾಗಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಹೊರೆಯನ್ನು ಇಳಿಸಿಬಿಟ್ಟಾಗ ಮನಸ್ಸು ಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಹಗುರವಾಗುತ್ತದೆ.
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯರು, ತಪ್ಪು ಮಾಡುವುದು ಸಹಜ. ನಾವು ಇತರರಿಂದ ಕ್ಷಮೆಯನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ, ಇತರರನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸುವ ದೊಡ್ಡ ಗುಣವನ್ನು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಇಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನೋಯಿಸಿದವರನ್ನು ಮನಸ್ಸಾರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿಬಿಡಿ. ಸೇಡಿನ ಉರಿಯಲ್ಲಿ ಬೇಯುವ ಬದಲು, ಕ್ಷಮೆಯ ತಂಪಿನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಮಿಸಿ.
ನೆನಪಿರಲಿ.. ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ದುರ್ಬಲತೆಯ ಲಕ್ಷಣವಲ್ಲ, ಅದು ಅತ್ಯಂತ ಬಲಿಷ್ಠವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಗುರುತು.
