ಸುಭಾಷಿತ
“ಸಂತೋಷ ಎಂಬುದು ಬಂದು ಹೋಗುವ ಅತಿಥಿಯಲ್ಲ, ಅದು ನಾವು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸ.”
ನಾವೆಲ್ಲರೂ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಯಾವುದನ್ನಾದರೂ ಹುಡುಕುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ ಅದು ಹಣವಿರಬಹುದು, ಅಂತಸ್ತು ಇರಬಹುದು ಅಥವಾ ಅಧಿಕಾರವಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲ ಓಟದ ಹಿಂದಿರುವ ಅಂತಿಮ ಗುರಿ ಮಾತ್ರ ‘ಸಂತೋಷ’. ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ, ನಾವು ಈ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಸದಾ ಹೊರಗಿನ ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳಲ್ಲಿ ಹುಡುಕುತ್ತೇವೆ. ಹೊಸ ಕಾರು ಕೊಂಡರೆ ಸಂತೋಷ, ದೊಡ್ಡ ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದರೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಎಂದು ನಂಬುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ನೆನಪಿಡಿ, ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಿಗುವ ಸುಖ ಕ್ಷಣಿಕ, ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಉದಿಸುವ ಸಂತೋಷ ಶಾಶ್ವತ.
ಸಂತೋಷವು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ. ಅದು ನಾವು ಜಗತ್ತನ್ನು ನೋಡುವ ದೃಷ್ಟಿಕೋನದಲ್ಲಿದೆ. ಮುಂಜಾನೆಯ ಸೂರ್ಯನ ಕಿರಣಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಗುವಲ್ಲಿ, ಹಸಿದವನಿಗೆ ತುತ್ತು ಅನ್ನ ನೀಡುವಲ್ಲಿ, ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಡುವ ಎರಡು ಮಾತುಗಳಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ಸುಖವಿದೆ. ನಾವು ಯಾವಾಗ “ನನ್ನ ಬಳಿ ಇದಿಲ್ಲ” ಎಂದು ಕೊರಗುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, “ನನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದಕ್ಕೆ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞ” ಎಂದು ಭಾವಿಸುತ್ತೇವೆಯೋ, ಅಂದೇ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷದ ಹೂವು ಅರಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತದೆ.
ಕಳೆದ ಹೋದ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ಬೇಡ, ಬರಲಿರುವ ದಿನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆತಂಕ ಬೇಡ. ಈ ಕ್ಷಣ ನಿಮ್ಮದಾಗಿದೆ, ಇದನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆನಂದಿಸಿ. ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಜೀವನದ ಜೊತೆ ಹೋಲಿಕೆ ಮಾಡುವುದು ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವ ಸುಲಭ ದಾರಿ. ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಯಾಣವೇ ವಿಭಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಿಶಿಷ್ಟ.
ಬೇರೆಯವರ ಮೇಲಿನ ಕೋಪ ಅಥವಾ ದ್ವೇಷ ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕದಡುತ್ತದೆ. ಕ್ಷಮಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದು ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಮುಕ್ತಿಯ ಹಾದಿ.
ಸಂತೋಷ ಎಂಬುದು ಒಂದು ಗಮ್ಯಸ್ಥಾನವಲ್ಲ, ಅದು ನಾವು ಸಾಗುವ ಹಾದಿ. ನಿಮ್ಮ ನಗುವಿನ ಚಾವಿ ಬೇರೆಯವರ ಕೈಯಲ್ಲಿರದಿರಲಿ. ಇಂದು, ಈ ಕ್ಷಣ ಸುಖವಾಗಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ. ಏಕೆಂದರೆ ನಗುವಿಗಿಂತ ಸುಂದರವಾದ ಆಭರಣ ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.
