ನಗು ಅಥವಾ ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದು ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ವಸ್ತುವಲ್ಲ ಅಥವಾ ಯಾರೋ ನಮಗೆ ನೀಡುವ ಉಡುಗೊರೆಯೂ ಅಲ್ಲ. ಅದು ನಮ್ಮ ಒಳಗಿನಿಂದ ಚಿಮ್ಮುವ ಒಂದು ಜೀವಂತ ಸೆಲೆ. ಇಂದಿನ ಧಾವಂತದ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ನಾವೆಲ್ಲರೂ ‘ಸಂತೋಷ’ ಎಂಬ ಗುರಿಯ ಬೆನ್ನತ್ತಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಆದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸಂತೋಷ ಇರುವುದು ಆ ಓಟದ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ನಾವು ನಡೆಯುವ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ!
ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ನಮಗೆ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಅಥವಾ ಕೋಟಿ ಹಣ ಬೇಕಿಲ್ಲ. ಬೆಳಗಿನ ಸೂರ್ಯನ ಮೊದಲ ಕಿರಣ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದಾಗ ಸಿಗುವ ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಅನುಭವ, ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ನೆನೆದ ಮಣ್ಣಿನ ವಾಸನೆ, ಅಥವಾ ಅಮ್ಮ ಮಾಡಿದ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ಕಾಫಿಯ ಘಮ ಇವುಗಳಲ್ಲೇ ಅಸಲಿ ಖುಷಿ ಅಡಗಿದೆ. ನಾವು ದೊಡ್ಡದನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾ ಈ ಸಣ್ಣ ಚಂದದ ಕ್ಷಣಗಳನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸಿಬಿಡುತ್ತೇವೆ.
ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ನಾವೇ ಕೊಂದುಕೊಳ್ಳುವ ಹಾದಿಯೆಂದರೆ ಅದು ‘ಹೋಲಿಕೆ’. ಬೇರೆಯವರ ಬದುಕು ನಮಗಿಂತ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವುದು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ನೆಮ್ಮದಿಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನೆನಪಿಡಿ, ಪ್ರತಿ ಹೂವಿಗೂ ಅದರದ್ದೇ ಆದ ಅರಳುವ ಸಮಯವಿರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬದುಕು ನಿಮ್ಮ ಹಾದಿ. ಇಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗೆಲುವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ನಗು ಅನನ್ಯವಾದುದು.
“ಸಂತೋಷ ಎಂಬುದು ಸುಗಂಧ ದ್ರವ್ಯದಂತೆ, ಅದನ್ನು ಇತರರ ಮೇಲೆ ಚಿಮುಕಿಸಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮೇಲೂ ಒಂದೆರಡು ಹನಿಗಳು ಬಿದ್ದೇ ಬೀಳುತ್ತವೆ.” ಒಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ನಗು ಮೂಡಿಸುವುದು ನಮಗೆ ಸಿಗುವ ದೊಡ್ಡ ಸಮಾಧಾನ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಅಪರಿಚಿತರಿಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ನಗು ನೀಡುವುದು ಅಥವಾ ಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದು ನಮ್ಮ ಆತ್ಮಕ್ಕೆ ತೃಪ್ತಿ ನೀಡುತ್ತದೆ.
ನಾಳೆ ಏನಾಗುವುದೋ ಎಂಬ ಆತಂಕ, ನಿನ್ನೆ ನಡೆದ ನೋವಿನ ನೆನಪು ಇವೆರಡರ ಮಧ್ಯೆ ನಾವು ‘ಇಂದು’ ಎಂಬ ಸುಂದರ ಉಡುಗೊರೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈಗ ಈ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನೀವು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿದ್ದೀರಿ, ನೀವು ಜೀವಂತವಾಗಿದ್ದೀರಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಸಂಭ್ರಮಿಸಲು ದೊಡ್ಡ ಕಾರಣವಲ್ಲವೇ?
ನೆನಪಿರಲಿ.. ನಿಮ್ಮ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ನಗು ನಿಮ್ಮ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಕನ್ನಡಿ. ಕಷ್ಟಗಳು ಬಂದಾಗಲೂ “ಇದು ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ” ಎಂಬ ಆಶಾವಾದವೇ ನಿಮ್ಮನ್ನು ಸಂತೋಷದ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.
