ಜಗತ್ತು ಬಣ್ಣಗಳಿಂದ ತುಂಬಿದೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಖಿನ್ನತೆ ಎಂಬ ಕಪ್ಪು-ಬಿಳುಪಿನ ಕನ್ನಡಕವನ್ನು ತೊಟ್ಟಾಗ, ಆ ಬಣ್ಣಗಳೆಲ್ಲವೂ ಬೂದಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತವೆ. ಹೊರಗಿನ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಸೂರ್ಯ ಪ್ರಕಾಶಮಾನವಾಗಿ ಬೆಳಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಮನದ ಒಳಗಿನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಕವಿದಿರುತ್ತವೆ.
ಖಿನ್ನತೆ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಳುವುದು ಅಥವಾ ಬೇಸರಗೊಳ್ಳುವುದಲ್ಲ. ಅದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ‘ಭಾವಶೂನ್ಯತೆ’. ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಜನರ ನಡುವೆ ಇದ್ದಾಗಲೂ ಕಾಡುವ ಒಂಟಿತನವಿದು. ಪ್ರೀತಿಸುವ ಕೆಲಸಗಳು ಹೊರೆಯಾಗುತ್ತವೆ, ಇಷ್ಟದ ಊಟವು ರುಚಿ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮನಸ್ಸು ಒಂದು ಮುಚ್ಚಿದ ಕೋಣೆಯಂತಾಗಿ, ಕಿಟಕಿಯ ಆಚೆಗಿನ ಪ್ರಪಂಚ ಸುಂದರವಾಗಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಆಸ್ವಾದಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಕಳೆದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.
ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಖಿನ್ನತೆಯು ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ‘ನಗುವಿನ ಮುಖವಾಡ’ದ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ. ಹೊರಗಡೆ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಗುತ್ತಾ, ಸೆಲ್ಫಿಗಳಿಗೆ ಫೋಸು ನೀಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಒಳಗಡೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸುನಾಮಿ ಎದ್ದಿರಬಹುದು. “ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎಂಬ ಸುಳ್ಳಿನ ಹಿಂದೆ “ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ” ಎಂಬ ಮೂಕ ವೇದನೆ ಅಡಗಿರುತ್ತದೆ.
ನೆನಪಿಡಿ, ಖಿನ್ನತೆ ಎಂಬುದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ದೌರ್ಬಲ್ಯವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಸ್ಥಿತಿ. ಮುರಿದ ಕಾಲಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕು ಎಂದಾಗ ಸಂಕೋಚಪಡದ ನಾವು, ಬಳಲಿದ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಬೇಕೆಂದಾಗ ಏಕೆ ಹಿಂಜರಿಯಬೇಕು?
ರಾತ್ರಿ ಎಷ್ಟು ದಟ್ಟವಾಗಿದ್ದರೂ ಬೆಳಗಾಗಲೇಬೇಕು. ಖಿನ್ನತೆಯ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಕವಿದಾಗ ಬದುಕು ಮುಗಿಯಿತು ಎಂದಲ್ಲ, ಅದು ತುಸು ವಿರಾಮ ಬೇಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದರ್ಥ. ನಿಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಹೂವುಗಳು ಅರಳುತ್ತವೆ, ಮಳೆಯ ನಂತರ ಮಳೆಬಿಲ್ಲು ಮೂಡಿಯೇ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲೆಯ ನಡುವೆಯೂ ನಂಬಿಕೆಯ ದೀಪ ಉರಿಯುತ್ತಿರಲಿ.
