ಹಿಂದು ಧರ್ಮದ ಲೆಕ್ಕವಿಲ್ಲದಷ್ಟು ದೇವತೆಗಳ ನಡುವೆ, ಶಿವನನ್ನು ಮಾತ್ರ ನಾವು ‘ಮಹಾದೇವ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತೇವೆ. ಈ ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ ಕೇವಲ ಭಕ್ತಿಯಲ್ಲದೆ, ಆಳವಾದ ತಾತ್ವಿಕ ಅರ್ಥವಿದೆ.
ಬ್ರಹ್ಮ, ವಿಷ್ಣು ಮತ್ತು ಮಹೇಶ್ವರರಲ್ಲಿ ಶಿವನು ವಿನಾಶದ ಅಧಿಪತಿಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನು ಸೃಷ್ಟಿ ಮತ್ತು ಸ್ಥಿತಿಯ ಮೂಲವೂ ಹೌದು ಎಂದು ನಂಬಲಾಗಿದೆ. ಸಕಲ ಜೀವರಾಶಿಗಳು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಲೀನವಾಗುವುದು ಶಿವನಲ್ಲೇ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಆತ ದೇವತೆಗಳಿಗೂ ದೇವನಾದ ‘ಮಹಾದೇವ’.
ಸಮುದ್ರ ಮಂಥನದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಬ್ರಹ್ಮಾಂಡವನ್ನೇ ಸುಡಬಲ್ಲ ‘ಹಾಲಾಹಲ’ ವಿಷವುತ್ಪತ್ತಿಯಾದಾಗ, ಲೋಕದ ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಅದನ್ನು ಕುಡಿದವನು ಶಿವ. ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥವಿಲ್ಲದೆ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಪಾಡಿದ ಈ ತ್ಯಾಗದ ಗುಣವೇ ಅವನನ್ನು ‘ದೇವರ ದೇವ’ ಎನ್ನಲು ಪ್ರಮುಖ ಕಾರಣ.
ಶಿವನಿಗೆ ಆದಿಯೂ ಇಲ್ಲ, ಅಂತ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ. ಆತ ಸ್ವಯಂಭೂ. ಕಾಲಕ್ಕೂ ಮೀರಿದವನಾದ್ದರಿಂದಲೇ ಆತ ‘ಮಹಾಕಾಲ’ ಮತ್ತು ದೇವತೆಗಳಿಗಿಂತ ಉನ್ನತವಾದ ‘ಮಹಾದೇವ’.
ರಾಕ್ಷಸರಿರಲಿ ಅಥವಾ ದೇವತೆಗಳಿರಲಿ, ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಯಾರು ಕರೆದರೂ ಬೇಗನೆ ಒಲಿಯುವವನು ಶಿವ. ತನ್ನ ಶರಣು ಬಂದವರಿಗೆ ಅಭಯ ನೀಡುವ ಅವನ ಔದಾರ್ಯವು ಆತನನ್ನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡವನನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದೆ.
ಶಿವನು ಶೂನ್ಯದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿರುವವನು. ಈ ದಿವ್ಯ ಶಕ್ತಿಯು ಭಕ್ತರಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯ ಮತ್ತು ಶಾಂತಿಯನ್ನು ತುಂಬುತ್ತದೆ.
ಇತರ ದೇವತೆಗಳು ಆಭರಣ, ವೈಭೋಗಗಳಿಂದ ಅಲಂಕೃತರಾಗಿದ್ದರೆ, ಶಿವನು ಕೇವಲ ವಿಭೂತಿ ಮತ್ತು ಚರ್ಮವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಅತ್ಯಂತ ಸರಳವಾಗಿರುತ್ತಾನೆ. ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ಅಳಿಸಿ, ಆತ್ಮಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುವವನು ಅವನೇ ಎಂಬ ನಂಬಿಕೆ ಭಕ್ತರಲ್ಲಿದೆ. ಕಾಶಿ ವಿಶ್ವನಾಥನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಹಿಮಾಲಯದ ಕೈಲಾಸದವರೆಗೆ ಶಿವನ ವ್ಯಾಪ್ತಿ ಅಪಾರ. ಈ ಎಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದಲೇ ಭಕ್ತರು ಆತನನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಗೌರವದಿಂದ ‘ದೇವರ ದೇವ ಮಹಾದೇವ’ ಎಂದು ಕೊಂಡಾಡುತ್ತಾರೆ.
