ನಾವು ಇಂದು ಆರ್ಟಿಫಿಶಿಯಲ್ ಇಂಟೆಲಿಜೆನ್ಸ್ ಮತ್ತು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದ ಯಾತ್ರೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಮನುಷ್ಯನ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಹಂತವನ್ನೂ ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಆದರೆ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ವೈಜ್ಞಾನಿಕ ಪ್ರಗತಿಯ ನಡುವೆಯೂ ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ‘ಅಪಶಕುನ’ಗಳ ಮೇಲಿನ ನಂಬಿಕೆ ಮಾತ್ರ ಕಿಂಚಿತ್ತೂ ಕಡಿಮೆಯಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಒಂದೆಡೆ ವಿಜ್ಞಾನವು ಪ್ರತಿಯೊಂದಕ್ಕೂ ಪುರಾವೆ ಕೇಳಿದರೆ, ಇನ್ನೊಂದೆಡೆ ಇಂದಿನ ಸುಶಿಕ್ಷಿತ ಯುವ ಪೀಳಿಗೆಯೂ ಸಹ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹೋಗುವಾಗ ಬೆಕ್ಕು ಅಡ್ಡ ಬಂದರೆ ನಿಲ್ಲುವುದು ಅಥವಾ ಪ್ರಮುಖ ಕೆಲಸದ ಮೊದಲು ವಾಸ್ತು-ಜೋತಿಷ್ಯದ ಮೊರೆ ಹೋಗುವುದನ್ನು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. “ಇದೆಲ್ಲಾ ಸುಳ್ಳು” ಎಂದು ಬಾಯಿಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವವರೂ ಸಹ, ಮನಸ್ಸಿನ ಯಾವುದೋ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಡಗಿರುವ ‘ಅಪಶಕುನ’ದ ಭಯಕ್ಕೆ ಶರಣಾಗುತ್ತಿರುವುದು ಇಂದಿನ ಕಾಲದ ದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ತಂತ್ರಜ್ಞಾನವು ಹೊರಜಗತ್ತನ್ನು ಬದಲಿಸಿದೆ ನಿಜ, ಆದರೆ ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ರೂಢಿಯಾಗಿ ಬಂದಿರುವ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಭಯ ಮತ್ತು ನಂಬಿಕೆಗಳನ್ನು ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಅಳಿಸಿಹಾಕಲು ವಿಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ಇಂದಿಗೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಮಾತ್ರ ಕಹಿ ಸತ್ಯ.
ವಿಜ್ಞಾನವು ನಮಗೆ ‘ಹೇಗೆ’ ಬದುಕಬೇಕು ಎಂದು ಕಲಿಸಿದರೆ, ನಂಬಿಕೆಗಳು ನಾವು ‘ಯಾಕೆ’ ಹೀಗೆ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತವೆ. ಇವೆರಡರ ನಡುವಿನ ಸಮತೋಲನವೇ ಇಂದಿನ ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬ.
