ಇಂದು ನಗರದ ಯಾವುದೇ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಹೋದರೂ ಗ್ರಿಲ್ಡ್ ಚಿಕನ್ ಘಮ ಮೂಗಿಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ನಾವು ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಿನ್ನುವ ಈ ಖಾದ್ಯದ ಬೇರುಗಳು ಇರುವುದು ಸುದೂರದ ಕೆರಿಬಿಯನ್ ದ್ವೀಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯದ ಮರಳುಗಾಡುಗಳಲ್ಲಿ.
ಚಿಕನ್ ಗ್ರಿಲ್ ಮಾಡುವುದು ಕೇವಲ ಒಂದು ದೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಇಂದು ನಾವು ಸವಿಯುವ ಆಧುನಿಕ ಶೈಲಿಯ ಗ್ರಿಲ್ ಚಿಕನ್ ಮೂಲತಃ ಮೆಡಿಟರೇನಿಯನ್ ಮತ್ತು ಮಧ್ಯಪ್ರಾಚ್ಯ ಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದಾಗಿದೆ. ಪುರಾತನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಂಕಿಯ ಮೇಲೆ ನೇರವಾಗಿ ಮಾಂಸವನ್ನು ಬೇಯಿಸುವ ಪದ್ಧತಿ ಗ್ರೀಸ್ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ಇರಾನ್, ಇರಾಕ್ ಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು.
ಭಾರತಕ್ಕೆ ಗ್ರಿಲ್ ಮಾಡುವ ಕಲೆ ಮತ್ತು ಮಸಾಲೆಯುಕ್ತ ಚಿಕನ್ ಪರಿಚಯವಾಗಿದ್ದು ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಮೊಘಲರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ. ಮಧ್ಯ ಏಷ್ಯಾದಿಂದ ಬಂದ ಅವರು ‘ತಂದೂರ್’ (ಮಣ್ಣಿನ ಒಲೆ) ಪರಿಕಲ್ಪನೆಯನ್ನು ತಂದರು.
ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಇದು ಕೇವಲ ತಂದೂರಿ ಚಿಕನ್ ಆಗಿತ್ತು. ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬ್ರಿಟಿಷರ ಪ್ರಭಾವ ಮತ್ತು ಜಾಗತಿಕ ಸಂಪರ್ಕದಿಂದಾಗಿ ಪಶ್ಚಿಮ ದೇಶಗಳ ‘ಗ್ರಿಲ್ಲಿಂಗ್’ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಟ್ಟಿತು.
ಭಾರತೀಯ ಮಸಾಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಮ್ಮಿಲನಗೊಂಡ ಈ ವಿದೇಶಿ ಅಡುಗೆ, ಇಂದು ‘ತಂದೂರಿ’ ಮತ್ತು ‘ಗ್ರಿಲ್’ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಆಹಾರ ಪದ್ಧತಿಯ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗವಾಗಿದೆ. ಆರೋಗ್ಯದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲೂ ಎಣ್ಣೆ ಕಡಿಮೆ ಬಳಸುವ ಈ ಖಾದ್ಯಕ್ಕೆ ಈಗ ಡಯಟ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳೂ ಫಿದಾ ಆಗಿದ್ದಾರೆ.
